متن کتاب

راوی گوید که با حضرت حسین از مردان یک امام زین‌العابدین ماند و بس. او نیز بیمار بود، چون پدر را تنها دید، از خیمه بیرون دوید و نیزه‌ای برداشت، امّا از غایت ضعف پای در پی می‌کشید و از رنجوری، بدن مبارکش می‌لرزید. با چنین حالی روی به میدان نهاد و چون چشم حسین بر وی افتاد که به مصاف‌جای می‌رود، در عقبش به‌تعجیل روان شد و گفت: «اللّه اللّه ای پسر، بازگرد که نسل من به تو باقی می‌ماند و تو پدر ائمۀ اهل‌بیت خواهی بود و نسل تو تا قیامت منقطع نخواهد گشت و من تو را وصی خود ساخته، عورات را به تو می‌گذارم و امانتیِ جدّ و پدرم به تو می‌سپارم: اوّل قرآن که کلام الهی و مجمع حقایق نامتناهی است، دیگر مصحف فاطمه، و جفر ابیض، و جامع، و جفر احمر، و علم غافت، و مزمور، و باقی علوم که غیر ائمۀ اهل‌بیت را بر آن اطلاع نیست». پس زین‌العابدین را به خیمه درآورد و بنشانید و امانت‌ها را بدو سپرده، به تقوی و طلب رضای مولی وصیت کرد.

منبع

روضة الشهدا، ص۵۹۸.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.