متن کتاب

[در هنگام حرکت اسرا از کربلا به کوفه] ابن سعد گفت: «ای خولی، باید روزی دو مرتبه یا سه مرتبه سر حسین را در برابر کجاوۀ زینب ببری تا چشم زینب به سر بریدۀ حسین بیفتد، جگرش پاره‌پاره شود». پس اهل‌بیت امام حسین را سوار کردند و خولی ملعون سر امام حسین را برداشت، با موکّل‌های دیگر که سر شهدا را داشتند، در میان اسیران آمدند.

راوی گوید که چون اهل‌بیت از خیمه‌گاه سوار شدند و روانه شدند، زمین و آسمان تیره‌وتار گردید و آفتاب گرفته شد و صدای غریب و عجیب از زمین خیمه‌گاه بلند شد، گویا که زمین و آسمان و تمام ملائکه به حال زینب و اسیران گریه می‌کردند. پس اهل‌بیت شیون‌کنان و گریه‌کنان می‌رفتند و چون نظر ایشان به سرهای بریده که بر نیزها کرده بودند [افتاد]، تمام بر سر و صورت خود می‌زدند. راوی گفت که سر امام حسین دائم روی خود را به کجاوۀ زینب می‌نمود و اشک از دیده‌اش می‌ریخت، خصوصاً سر جناب عباس که دائم نظرش بر کجاوۀ سکینه بود.

منبع

کتاب بیاض روضه‌خوانی به شمارۀ ۱۵۸۹۴ در کتابخانۀ مجلس، صفحۀ ۶۱ فایل pdf.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.