متن کتاب

مرویست که چون امام حسین علیه‌السلام هشت‌ساله شد، ماه رمضانی پیش آمد. آن حضرت نیّت روزه کرد و چون ظهر شد، تشنگی بر حضرت به حدّ کمال، و رنگ ارغوانیش به زعفرانی مبدّل گردید. حضرت فاطمه علیهاالسلام که آن حال را دید، بی‌تاب گردید و هر دو پستان خود را بر کف هر دو دست گرفت و گفت: «ای نور عین من، ای حسین،

بیا ای نور چشمان منِ زار **** ز بهر خواطرم کن روزه افطار

ترا لب‌تشنه دیدن کی توانم **** توی آرام جانِ ناتوانم

بگیر از دست من یک‌جرعۀ آب **** بنوش جان که رفت از مادرت تاب

به آن شیری که خوردی ازین پستان **** بکن افطار این دم ای حسین جان».

پس جناب رسول خدا [صلی الله علیه و آله] و علیّ مرتضی و حسن مجتبی هر یک التماس بسیاری کردند، حضرت امام حسین علیه‌السلام عرض کرد: «اگر چه اطاعت شما لازم است، لیکن مرا معذور دارید تا روزه را به شام رسانم؛ چراکه نیّت قربت کرده‌ام».

در آن حال جبرئیل علیه‌السلام از نزد ربّ جلیل به خانۀ وادۀ وحی [واده = اصل] و تنزیل آمد و گفت: «حق تعالی  امر فرماید: «امام حسین علیه‌السلام امشب مهمان ما است و او را به ما واگذارید»».

نود هزار ملک جمله ای رسول مجید **** روان شدند به‌سرعت به‌جانب خورشید

که با سلاسل نورش به جدّ و جهد تمام **** کشند جانب مغرب که روز گردد شام

غرض رسید که شب آن یگانۀ ابرار **** ابا نمود که اول نماید او افطار

خطاب کرد به هر یک از آن فلک جاهان **** که هر یکی ز شما بایدم کنید احسان

چون آن بزرگواران نام احسان از آن نور دیده‌گان شنیدند، جناب پیغمبر صلی الله علیه و آله فرمود: «ای نور دیدۀ تر، خالق اکبر چشمۀ کوثر را به من عطا فرموده که ریگ او مروارید و یاقوت و درّ است، آن را به تو بخشیدم که در روز محشر زوّاران و گریه‌کنندگان و تعزیه‌داران خود را سیراب کنی».

پس جناب کَنَندۀ خیبر رو به آن سرور کرد فرمود که: «مرا باغی است که نخل‌های او، جناب پیغمبر صلی الله علیه و آله به دست خود کاشته، او را به تو بخشیدم».

پس فاطمۀ زهرا علیهاالسلام فرمود:

«هرآنچه آب و نمک هست در تمام جهان **** که بهره‌مند از آن می‌شوند عالمان

به جای مهر به من داده کردگار بشر **** ثواب جملۀ آن از تو باشد ای سرور».

در آن حال جبرئیل علیه‌السلام نزول کرد و گفت: «در آسمان ستاره‌ای است که هر سی هزار سال یک مرتبه طلوع می‌کند و من سی هزار بار او را دیده‌ام و هر عبادتی که کرده‌ام در این مدتِ بی‌نهایت، همه به دوستان جناب امام حسین علیه‌السلام بخشیدم.

و از جانب خلّاق عالم نیز پیامی دارم که چون روزۀ امام حسین علیه‌السلام از برای ماست و هدیۀ روزۀ امام حسین علیه‌السلام بر ماست، اول عهد کردم که به‌واسطۀ روزۀ امام حسین، روزۀ تمام دوستان امام حسین را تا قیامت قبول نمایم.

دوم آنکه به طفیل ضیافت جناب امام حسین، تمام روزه‌داران را تا قیامت ضیافت نمایم.

سیّم آنکه چون بندگان را به میدان محشر درآورند، چندان از گناه‌کاران و روسیاهان جنّیان و انسیان به امام حسین ببخشم و داخل بهشتِ عنبرسرشت نمایم که امام حسین، جد و پدر و مادر وی راضی شوند».

چون امام حسین علیه‌السلام این بشارت را شنید، خوشحال گردید و بسم الله بر زبان جاری کرد و افطار نمود.

منبع

کتاب نجاة الخافقین، ص ۱۲۳ نسخۀ آستان؛ برگ ۹۷ نسخۀ آیت‌الله مرعشی. در کتاب وسیلة الفردوس، ص۶۶ به نقل از همین کتاب نقل شده است. کتاب بیاض روضه‌خوانی به شمارۀ ۱۵۸۹۴ در کتابخانۀ مجلس، صفحۀ ۵۹ فایل pdf ابتدای داستان آمده است.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.