نقل اول

اما چون حسین دید که قاسم به مصاف می‌رود، گفت: «ای جان عم، به پای خود به گورستان می‌روی، بدین‌گونه نتوان رفت». دست کرد و گریبانش چاک زد و هر دو سر دستارش به دو جانب رویش فروگذاشت و لباس به شکل کفن در او پوشید و تیغ خود به دست وی داده به میدانش فرستاد.

منبع

روضة الشهدا، ص۵۶۷.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.

نقل دوم

قال مَنْ رَوى: فلمّا رأى الحسين عليه السلام أنّ القاسم يريد البراز، قال له: «يا ولدي، أ تمشي برجلك إلى الموت»؟ قال: «و كيف يا عمّ و أنت بين الأعداء وحيد فريد لم تجد محامياً و لا صدّيقاً؟ روحي لروحك الفداء، و نفسي لنفسك الوقاء»! ثمّ إنّ الحسين عليه السلام شَقَّ أزياق القاسم و قطع عمامته نصفين، ثمّ أدلاها على وجهه، ثمّ ألبسه ثيابه بصورة الكفن و شدّ سيفه بوسط القاسم و أرسله إلى المعركة.

ترجمه

راوی گفته است: وقتی امام حسین علیه‌السلام دید که قاسم قصد رفتن به میدان نبرد دارد، فرمود: «پسرم، آیا با پای خود به‌سوی مرگ می‌روی»؟ قاسم پاسخ داد: «چطور چنین نکنم، درحالی‌که تو ای عمو در میان دشمنان، تنهایی و یار و دوستی نداری؟ روحم فدای روحت، و جانم محافظ جانت»!

سپس امام حسین علیه‌السلام گریبان لباس قاسم را پاره کرد و عمامه‌اش را به دو نیم نمود، نیمی از آن را بر چهره‌اش آویخت، آنگاه جامه‌های قاسم را به‌گونه‌ای بر او پوشانید که همچون کفن جلوه می‌کرد و شمشیر را بر کمر قاسم بست و او را روانه میدان جنگ نمود.

منبع

کتاب المنتخب طریحی (چاپ اعلمی بیروت)، ص۳۶۶.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.