متن کتاب

بدان ای تعزیه‌دار و ای شیعۀ بی‌قرار که مستفاد از اخبار و آثار از ائمۀ اطهار علیهم‌السلام این است که علیاجناب، قرینِ رنج و تعب، اعنی حضرت زینب ده مرتبه سراسیمه و حیران و مضطرب و لرزان بود که از خیمه بیرون آمدند و تزلزل در جمع ممکنات افکندند:

اول: در وقت ورود به کربلا بود، دروقتی‌که حضرت امام حسین علیه‌السلام شمشیر خود را اصلاح می‌نمودند و این اشعار را می‌فرمودند: «يا دَهرُ، أُفٍّ لَك مِنْ خليلي؛ [ای روزگار، اف بر دوستیِ تو با من]»!

دوم: در عصر تاسوعا دروقتی‌که شمر ملعون وارد زمین کربلا شد.

سیّم: در شب عاشورا بود، دروقتی‌که آن سرور می‌فرمود: «يا دَهرُ، أُفٍّ لَك مِنْ خليلي»! علیاجناب زینب از کلام آن سرور بی‌تاب شد و گریۀ زیادی نمود.

مرتبۀ چهارم: بعد از ادای نماز ظهر روز عاشورا بود؛ تفصیلی بسیار است.

پنجم: در مصیبت علی‌اکبر بود که جناب زینب خواتون بسیار گریستند.

ششم: در شهادت عبدالله بود؛ چنانچه از ارشاد شیخ مفید نقل شده.

هفتم: وقتی بود که آن مظلومِ غریب با بدن پاره‌پاره و چشمِ به خون آغشته بر روی زمین کربلا افتاده بود و معینی و یاوری نداشت و سر مقدس بر روی خاک‌های گرم کربلا نهاده بود. جناب زینب خواتون از احوال آقای مظلومان مطلع شد، طاقتش طاق گردیده و مضطرب‌الحال با نهایت اندوه و کلال از خیمه بیرون آمد… .

هشتم: در وقتی بود که آن سرورِ اخیار آن قومِ اشرار را موعظه فرمودند. چون دیدند سخن در آن سنگین‌دلان تأثیر نمی‌کند، به‌سوی خیمه برگردیدند، درحالتی‌که اشک از دیده‌های مبارک آن سرور جاری بود. آنجا هم زینب خواتون گریستند.

نهم: وقتی بود که آن سرور با سر برهنه و فرق شکافته و محاسن پرخون و سینۀ مجروح و قلب مقروح به در خیام اهل حرم آمد که پارچه‌ای از ایشان بگیرد و جراحت سر خود را ببندد… .

مرتبۀ دهم: وقتی بود که زینب خواتون در خیمه نشسته بود که به یک مرتبه دید ذوالجناح با سر و یال پرخون و زین واژگون می‌آید. زینب خواتون آن حالت را که دید، گریۀ زیادی نمود. ألا لعنة الله علی القوم الظالمين.

منبع

کتاب مراثی و اخبار به شمارۀ ۲۸۹۹۷ در آستان قدس، برگ ۷۰ سمت چپ. جریان شهادت حضرت عبدالله علیه‌السلام در الارشاد شیخ مفید (مؤسسة آل البیت علیهم‌السلام)، ج۲، ص۱۱۰ آمده است.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.