[هنگام بازگشت اسرا به مدینه] چون بشیر داخل به شهر مدینه شد، صدا را به ناله بلند کرد و می‌گفت: «ای مردمِ مدینه، مگر خبر ندارید بیمار کربلا با اهل‌بیت بی‌کس، با زینب بی‌برادر، با سکینۀ جگرسوخته، با عروسِ قاسمِ محنت‌کشیده، به حوالی شهر شما رسیده‌اند»!

ادامه مطلب

حذام اسدی می‌گوید: زنان اهل‌بیت را دیدم که گریبان‌های چاک‌زده و چهره‌های زخمی داشتند، بر گونه‌ها می‌زدند و در حالی وارد کوفه می‌شدند که به‌خاطر زین‌های شتر از ران‌هایشان خون می‌ریخت.

ادامه مطلب

هنگامی که سر شریف امام حسین علیه‌السلام و سرهای اهل‌بیت و یارانش را گرفتند، سواران به‌صورت پراکنده با سرها آمدند. مردی از زیباروی‌ترین مردم، بر اسبی سیاه آمد که بر پیشانی اسبش سر نوجوانی بی‌ریش آویخته بود و چهره‌اش مانند ماه شب چهارده بود. او ریسمانی که سر را به آن بسته بود، بلند کرده…

ادامه مطلب

برای امام حسین علیه‌السلام در میدان جنگ فرزندی متولد شد. درحالی‌که امام نشسته بود، او را نزدش آوردند. او را گرفت و در آغوش کشید و با آب دهانش به او شیر داد و نامش را «عبدالله» گذارد. در همین حال، حرمله بن کاهل او را با تیری هدف قرار داد و گلویش را درید.…

ادامه مطلب

اصمعی می‌گوید: «هنگامی که حسین بن علی علیهماالسلام کشته شد و خانواده‌اش را به شام بردند، اهل کوفه آنان را بدرقه کردند درحالی‌که می‌گریستند و نوحه‌سرایی می‌کردند».

ادامه مطلب

از ابن عباس نقل شده که گفت: «پیامبر خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم را در خواب دیدم که مویی ژولیده و غبارآلود داشت و در دستش شیشه‌ای بود که در آن خونی بود. گفتم: «پدر و مادرم به فدایت، این چیست»؟ فرمود: «این خون حسین بن علی است، امروز پیوسته آن را…

ادامه مطلب

[پس از قطع دست چپ حضرت عباس علیه‌السلام] مردی از قبیلۀ تمیم از فرزندان ابان بن دارم بر او حمله کرد و با عمودی بر سرش کوبید، پس بر زمین افتاد و با صدای بلند فریاد زد: «ای برادر، به فریادم برس»!

ادامه مطلب

[در موضوع دفن شهدا و مکان دفن آنان] غیر از شیخ مفید گفته است: «حضرت عباس را در همان محل شهادتش دفن کردند؛ زیرا به دلیل پراکندگی اعضایش نتوانستند او را حمل کنند، همان‌گونه که امام حسین علیه‌السلام نیز او را – برخلاف عادتش در حمل شهدا به اطراف خیمه‌گاه – به همین دلیل حمل…

ادامه مطلب

بدان که به تحقیق حکایت شده خواهرانی که تیرهای بلایِ دهر به ایشان رسید و به برادران خود ناله نمودند بسیارند، ولکن شدیدترین ایشان از جهت حزن و بزرگ‌ترین ایشان از حیثیت اندوه چهار است، و ایشان عبور و مرور کردند به سر نعش برادر خودشان درحالی‌که ایشان به خون آلوده افتاده بودند. دو نفر…

ادامه مطلب

در کتاب «شهاب‌الدین» گفته زینب، همشیره‌اش او را درک کرد درحالی‌که شمر ملعون او را نحر می‌کرد، خود را بر روی برادرش انداخت، آن ملعون زینب را به پای نحس خود زد، گفت: «ای شمر، از او دست بردار، مرا به‌عوض او بکش»!

ادامه مطلب