نقل اول

تشنگی آن جناب [امام حسین علیه‌السلام] به حدّی رسیده بود، «حتّی یَلُوکَ لِسانَه»؛ یعنی زبان خود را می‌خوائید. و به روایت دیگر، «حَتَّى يَحُولَ الْعَطَشُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ السَّمَاءِ كَالدُّخَانِ»، تا اینکه عطش آن جناب پرکرده بود [از دود] میان زمین و آسمان را، در آن وقت آن حجت خداوندِ وَدُود، به شمر مطرود و مردود فرمود: «یا شمرُ، فاسْقِنِی شربةً من الماء»، یک شربت آبی به من بده، «فقد تفتّت کبدی»، جگرم از عطش می‌سوزد! آن شقی در جواب آن جناب گفت: «إنّکَ تَزعَمُ أنّ أباک ساقِیُ الکَوثر»، [تو گمان می‌کنی که پدرت ساقی کوثر است]، والله قطرۀ آبی به تو نمی‌دهم، «حتی تذُوقَ من الحمیم»، [تا اینکه از آب داغ جهنم بچشی]!

نقل دوم

نوشته‌اند که جناب امام حسین علیه‌السلام به حدّی تشنه بودند که زبان معجزبیانش در دهان مبارکش چنان خشکیده بود که هرگاه به کامش می‌خورد، صدا می‌کرد.

منبع

کتاب وسیلة الفردوس، ص۱۷۸ و ۲۵۹. در برگ ۲۵۲ سمت چپ هم همین مضمون بالا آمده است. به همین مضمون در طریق البکاء، مجلس ۵۰.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.