متن کتاب

كَانَ وَلَّدَ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ [كذا و الصحيح: وُلِدَ للحسينِ بنِ عليٍّ] فِي الْحَرْبِ‌، فَأُتِيَ بِهِ و هُوَ قَاعِدٌ وَ أَخَذَهُ فِي حِجْرِهِ وَ لَبَأَهُ بِرِيقِهِ وَ سَمَّاهُ «عَبْدَ اللّٰهِ». فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ رَمَاهُ حَرْمَلَةُ بْنُ الكَاهِل بِسَهمٍ فَنَحَرَهُ‌، فَأَخَذَ الحُسَينُ عَلَيْهِ السَّلَامُ دَمْعَهُ فَجَمَعَهُ وَ رَمَى بِهِ نَحْوَ السَّمَاءِ‌، فَمَا وَقَعَتْ مِنْهُ قَطْرَةٌ إِلَى الْأَرْضِ‌.

قَالَ فُضَيْلُ‌: وَ حَدَّثَنِي أَبُو الْوَرْدِ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا جَعْفَرٍ يَقُولُ‌: «لَوْ وَقَعَتْ مِنْهُ إِلَى الْأَرْضِ قَطْرَةٌ لَنَزَلَ الْعَذَابُ»‌.

ترجمه

برای امام حسین علیه‌السلام در میدان جنگ فرزندی متولد شد. درحالی‌که امام نشسته بود، او را نزدش آوردند. او را گرفت و در آغوش کشید و با آب دهانش به او شیر داد و نامش را «عبدالله» گذارد. در همین حال، حرمله بن کاهل او را با تیری هدف قرار داد و گلویش را درید. امام حسین علیه‌السلام خون او را گرفت و جمع کرد و به‌سوی آسمان پرتاب نمود و هیچ قطره‌ای از آن به زمین نیفتاد.

فضیل (راوی حدیث) گفت: ابوالوَرْد برایم حدیث کرد که امام باقر علیه‌السلام می‌فرمود: «اگر قطره‌ای از آن خون به زمین می‌افتاد، عذاب (الهی) نازل می‌شد».

منبع

امالی الخمیسیة، ج۱، ص۲۲۴، ح۸۰۷.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.