به روایت لسان الذاکرین شمر علیه اللعنة می‌گوید – خدا زبانش را قطع کند و عذابش را زیاد نماید – که: «چون سر آن سرور را از بدن جدا کردم، به روی سنگی گذاشتم و چشم بر آن داشتم دیدم که لب‌های مبارکش حرکت می‌کند، چون متوجه شدم شنیدم که آمرزش امت از حضرت رب…

ادامه مطلب

و هم در آن کتاب [مجالس الشهادة] مأثور است که: فلمّا سَقَطَ دَمُه علی الارض صارَ یَغْلِی کَغَلْیِ المِرْجَل؛ چون خون مبارک آن مظلوم بر زمین ریخته شد، جوش می‌زد مثل جوشیدن دیگ.

ادامه مطلب

در کتاب مجالس الشهادة از اهل‌سنت و جماعت روایت کرده است که: أنّه ذُبِحَ فی حجر فاطمةَ الزهراءِ کما هو مُقْتَصَد الامامیة مِنْ أنّهم علیهم السلام یَحْضَرُون المَوْتی؛ یعنی آن جناب [امام حسین علیه‌السلام] در کنار مادرش فاطمۀ زهرا به قتل رسید، چنان‌که همین مطلب مقصود امامیه است از برای آنکه حضرات علیهم‌السلام در حالت…

ادامه مطلب

به روایت روضة الحسینیة عزرائیل متحرّک با خروش و فغان متوجه قبض روح مطهر سید انسُ جان [امام حسین علیه‌السلام] گردید، آنگه خطاب به او رسید که: «ای ملک‌الموت، تو را با قبض روح آن جانِ جهان کاری نباشد و به این بهتر عالمیان متعرّض مشو که جز دست قدرت ما دستی را در خور…

ادامه مطلب

در کتاب عوالم حدیثی مذکور است و آخرش این است: عن أبی جعفر علیه السلام أنّه قال: «لقد قُتِلَ بالسیف و السنان و الخشب و العصا». از امام به حق ناطق جعفر صادق مأثور است که آن جناب فرمود که: «جدم حسین به تحقیق کشته شد به شمشیر و نیزه و سنگ و چوب و…

ادامه مطلب

به روایتی که: [وقتی که] آن جناب به زمین کربلا افتاد، در آن وقت زمین کربلا به لرزه درآمد، بلکه کلّ مخلوقات.

ادامه مطلب

… [وقتی امام حسین علیه‌السلام هنگام مبارزه و افتادن از اسب خواستند که پای مبارکشان را به زمین بگذارند]، صبر و قرار از زمین و آسمان ربود، پس تلاطم در زمین و زمان و ملایک نُه آسمان افتاد. خطاب به حاملان عرش شد که: «عرش را محکم نگه دارید که ارکانش از هم نریزد. ای…

ادامه مطلب

از سید بن طاوس مرویست که: از امام زین‌العابدین پرسیدند که: «یابن رسول‌الله، آیا راست است که هزار و نهصد و پنجاه زخم کاری بر بدن شریف پدر بزرگوارت رسیده بود»؟ فرمودند: «بلی والله، بلی والله، بلی والله و همۀ آن زخم‌ها در پیش روی پدرم بود؛ زیراکه پشت به دشمن نگردانید». راوی گفت: «چگونه…

ادامه مطلب

تشنگی آن جناب [امام حسین علیه‌السلام] به حدّی رسیده بود، «حتّی یَلُوکَ لِسانَه»؛ یعنی زبان خود را می‌خوائید. و به روایت دیگر، «حَتَّى يَحُولَ الْعَطَشُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ السَّمَاءِ كَالدُّخَانِ»، تا اینکه عطش آن جناب پرکرده بود [از دود] میان زمین و آسمان را، در آن وقت آن حجت خداوندِ وَدُود، به شمر مطرود و…

ادامه مطلب

مرویست که [هنگامی که امام حسین علیه‌السلام در قتلگاه بودند،] چون کوفیان بی‌ایمان مشاهدۀ حال آن امام مظلوم نمودند، زبان به تهنیت و مبارکباد گشودند. صفِّ سپاه به‌هم خورد و علم‌ها را به جلوه درآوردند. سواره و پیاده به اطراف کربلا می‌دویدند و نعرۀ «قَدْ قُتِلَ الحُسَينُ؛ [حسین کشته شد]» از دل برمی‌کشیدند… .

ادامه مطلب