متن کتاب قال الراوي: [عندما أصيب الإمام الحسين عليه السلام بالسهم و سقط عن فرسه] خرج ثلثا كبده مع السهم فخرّ صريعاً إلى الأرض، فجعل جواده يدور حوله و يأخذ عنانه بأسنانه و يضعه بيد الحسين عليه السلام مشيراً إليه بالقيام، فلمّا رأى الجواد أنّ الحسين لا قابلية له على النهوض، خضب ناصيته بدمه و…

ادامه مطلب

برخی از ناقلان اخبار نقل کرده‌اند: هنگامی که امام حسین علیه‌السلام از زین اسبش بر زمین افتاد، درحالی‌که در خون خود غلتیده و نگاهی به آسمان داشت، اسبش به‌سوی خیمه‌گاهش بازگشت و زینب شیهه آن را شنید و برای استقبالش بیرون آمد؛ زیرا هرگاه برادرش حسین علیه‌السلام از جنگ بازمی‌گشت، به استقبالش می‌رفت و او…

ادامه مطلب

روایت شده است: امام حسین علیه‌السلام دختر کوچکی داشتند و در میان آن زنان، (در قتلگاه) کنار پدرش حسین علیه‌السلام نشسته بود و شانه و دست امام را در دامن خود گرفته بود. گاهی دستش را می‌بویید و گاهی شانه‌اش را می‌بوسید و گاهی انگشتانش را بر سینه و گاهی بر چشمان خود می‌گذاشت و…

ادامه مطلب

امام حسین علیه‌السلام … در بدنش هزار و نهصد، و گفته شده چهار هزار زخم بود، و اگر زخم بر زخم و آنچه از ضرب و کوبیدگی به او رسیده است را بشماری، به شش هزار و ششصد و شصت و شش می‌رسد.

ادامه مطلب

از بعض ثقه شنیدم که ابن سعد کافرِ زندیق روز عاشورا وقت عصر از خیمه خود بیرون آمد رو به قتلگاه گذاشت. آن ملعون به آن بدن‌های پاکیزه که آغشته به خون به روی خاک افتاده بود نظر می‌کرد و در دست آن لعین چوب تعلیمی بود از خیزران که در دست آن را حرکت…

ادامه مطلب

در کتاب «شهاب‌الدین» گفته زینب، همشیره‌اش او را درک کرد درحالی‌که شمر ملعون او را نحر می‌کرد، خود را بر روی برادرش انداخت، آن ملعون زینب را به پای نحس خود زد، گفت: «ای شمر، از او دست بردار، مرا به‌عوض او بکش»!

ادامه مطلب

و در بعضی کتب از فاطمه بنت الحسین روایت کرده که فرمود: «ما به درد اسیری و برهنگی مبتلا بودیم که ناگاه شنیدیم منادی عمر سعد به لشکر ندا می‌کند که: «بیایید و بدن حسین را پایمال سمّ ستوران نمایید».

ادامه مطلب

و در بعضی کتب است که در عهد خلافت عمر بن الخطاب روزی در مسجد علی بن ابی‌طالب در نزد او نشسته بود که ناگاه شیر قوی‌هیکلی با بچۀ خود و گرگی ماده وارد شده. شیر، خدا را تعظیم نمودند و سخنی چند در میان آن شیر و امیر گفت‌وشنود شد که جمیع حاضران شنیدند،…

ادامه مطلب

و به روایتی آن است که چون حضرت زینب به قتلگاه آمد، برادر را نشناخت؛ چه نه سری در بدن داشت و نه لباسی در بر و تنش غرقه‌به‌خون بود. حیران و سرگردان بایستاد که ناگاه از حلقوم بریده صدایی برآمد که: «ای زینب، اگر مرا می‌جویی در اینجا بیا»!

ادامه مطلب