و در بعضی از احادیث ضعیفه از حضرت صادق روایت شده که فرمود: «چون امام مظلوم از اسب در افتاد و شمر به روی سینه او نشست و خواست که سرش را جدا سازد، خداوند خطاب به عزرائیل کرد که: «آن مظلوم را قبض روح نما». عرض کرد: «خداوندا، تو را به عزتت قسم می‌دهم…

ادامه مطلب

و در بعضی کتب است که چون امام از اسب سرنگون شد، لشکر عمر از خوشحالی تکبیر گفتند و صداهای خود را به الله‌اکبر بلند نمودند.

ادامه مطلب

مرویست که: آنگاه که روح حسین را به آسمان‌ها بردند، به هیچ آسمانی نگذشت مگر آنکه هفتاد هزار ملک فزع کردند و از جای برخاستند درحالی‌که مفاصل آن‌ها می‌لرزید، و به همین حال ماندند تا روز قیامت.

ادامه مطلب

[امام حسین علیه‌السلام در هنگام مبارزۀ روز عاشورا] تیری… بر پیشانی نورانی آن قربانی درگاه ربّانی آمد… پس دامان جامۀ مبارک برداشت که خون از جبین مُبین خود پاک نماید که به‌ناگاه… لعینی به‌سوی سینۀ بی‌کینه‌اش اشاره کرده… . روایتست که تیرِ جفای آن مرد، سه شُعبه داشت که هر شعبه بود زهرآلود؛ شکافت سینۀ…

ادامه مطلب

[بعد از شهادت امام حسین علیه‌السلام] پس شمر عمر را گفت: «امیر، عبیدالله فرموده است که اسبان بر تن حسین بران»! بیست سوار یکی اسحٰق بن حَیْوَه و اخنس بن مَرْثد با هجده کس دیگر بفرمود تا اسبان بر تن حسین همی‌راندند تا استخوان‌هاش بشکست.

ادامه مطلب

جناب رسول صلی الله علیه و آله فرزند ذکوری داشت در حَیٰوة [=زندگانی] ابراهیم نام، و بنا بر بعضی از روایات سه سال از عمر شریف او گذشته بود.

ادامه مطلب

زینب خاتون در قتلگاه بالای سر کشتۀ برادر نوحه می‌کرد که: «ای برادر جان، اگر فراموش کنم همۀ غم‌ها را، ولی این غم از دل من بیرون نمی‌رود که تو را در میان دو نهر با لب تشنه شهید کردند»!

ادامه مطلب

وقت ارتحال گلگون‌کفن صحرای کربلا، با لب تشنه و شکم گرسنه و جگر مجروح از داغ برادران و جوانان و پسری مانند علی‌اکبر، بر روی خاک افتاده، هر زمان صدای العطش اطفال از خیمه‌گاه به گوش آن امام مظلوم می‌رسید.

ادامه مطلب

کوفیان بی‌وفا و شامیان، نعش فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله را با اینکه برهنه بود و زخم بی‌شمار داشت، به روی زمین گرم کربلا برابر آفتاب انداختند و در مقام دفن او برنیامدند. بلکه بعد از شهادت، بَجْدَل بن سُلَیم به‌جهت انگشتر انگشت مبارکش را قطع نمود، و ساربان به‌جهت بند شلواری…

ادامه مطلب

پیراهن خون‌آلود ابی‌عبدالله را که از کثرت زخم سوراخ شده بود و به بدن مبارک او با خون خشکیده بود، آن پیراهن را از بدن اطهرش با شدت و صدمۀ بسیار بیرون آوردند، بدن مجروح را برهنه بر روی خاک بگذاشتند و آفتاب که طلوع می‌کرد، بر آن جسم پاره‌پاره طلوع می‌کرد و چون غروب…

ادامه مطلب