به تحقیق شنیدم از بعضی معتمدین که از بعض متتبع در کتب مقاتل نقل می‌نمود: چون قیامت برپا می‌شود و امر بر اهل محشر شدت یابد، حضرت رسول خدا صلی الله علیه و آله سرور اوصیاء علیه‌السلام را می‌فرستد تا جناب فاطمه علیهاالسلام را برای شفاعت معصیت‌کاران حاضر نماید.

ادامه مطلب

و در حیا و ادبش [حضرت عباس علیه‌السلام] همین دلیل کافی است که هرگز برادر را «برادر» خطاب نکرد، بلکه او را «مولی» و «سیّد» می‌خواند. بلی، چون در خاک افتاد، «یا أَخا، أَدْرِکْ أَخَاکَ؛ [ای برادر، بردارت را دریاب]» عرض کرد؛ یعنی اکنون رعایت حق برادری نمودم و به برادربودن، مَر تو را خاطرجمع…

ادامه مطلب

گفته شده که در ایام طفولیتش [حضرت عباس علیه‌السلام] وقتی پدرش علی او را بر دامن نشانید، به او فرمود: «بگو یکی». گفت: «یکی». فرمود: «بگو دو». عرض کرد: «به زبانی که یکی گفتم، چگونه دو بگویم»!

ادامه مطلب

در کتب علما مذکور است که در این مدت [بعد از صلح] که حضرت [امام حسن علیه‌السلام] به سفرها تشریف می‌بردند، دو دفعه به شهر موصل تشریف بردند و در هر دو دفعه به‌عوض آسایش و تن‌آسایی، صدمه‌ها کشیده، لطمه‌ها خوردند.

ادامه مطلب

در بعضی از کتب مصیبت مذکور است که: دختری آتش به جامه‌اش گرفته بود و می‌دوید به سمت قتلگاه، ملعونی از او سؤال نمود: «به کجا می‌روی»؟ گفت: «می‌خواهم بروم به نزد عمویم عباس و شکایت کنم از این قوم بی‌مروت»!

ادامه مطلب

از برای ابی‌عبدالله در روز عاشورا چند برادر بودند، ولی هیچ‌یک به بلندی مرتبۀ حضرت عباس نبود؛ زیراکه هیچ‌کدام به‌مثل او جان‌فشانی نکردند: شب را تا صبح خواب نرفته و متوجه حرم بود، و روز دهم به‌جهت رسانیدن یک جرعه آب به تشنگان حرم از دست چپ و راست گذشت.

ادامه مطلب