تشنگی آن جناب [امام حسین علیه‌السلام] به حدّی رسیده بود، «حتّی یَلُوکَ لِسانَه»؛ یعنی زبان خود را می‌خوائید. و به روایت دیگر، «حَتَّى يَحُولَ الْعَطَشُ بَيْنَهُ وَ بَيْنَ السَّمَاءِ كَالدُّخَانِ»، تا اینکه عطش آن جناب پرکرده بود [از دود] میان زمین و آسمان را، در آن وقت آن حجت خداوندِ وَدُود، به شمر مطرود و…
ادامه مطلب