در حدیث است که: علیاجناب زینب خاتون علیهاالسلام را به خانۀ عبدالله جعفر بردند. چون دو روز گذشت، حسین علیه‌السلام از دوری زینب علیهاالسلام بی‌تاب شد. چون محبت حسین علیه‌السلام و زینب علیهاالسلام زیاده از حد بود، آن حضرت برخاست به خانۀ عبدالله جعفر تشریف آورد، دید زینب علیهاالسلام میان حجله تنها خوابیده. دل حسین…

ادامه مطلب

هنگامی که حضرت زینب علیهاالسلام بر پیکر برادرش امام حسین علیه‌السلام در قتلگاه ایستاد، پرده از دیدگانش کنار رفت و رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله را دید که در میان معرکه ایستاده، دست بر محاسن شریفش گرفته و اشک از گونه‌هایش جاری است. زینب ندا داد: «ای جدّ بزرگوارم، ای رسول خدا، این حسین توست که در…

ادامه مطلب

در برخی از مقتل‌ها آمده است: حضرت زینب علیهاالسلام برادرش را در آغوش کشید، دهان بر گلوی او نهاد و درحالی‌که او را می‌بوسید گفت: «برادرم، اگر میان رفتن و ماندن در کنارت مخیر می‌شدم، ماندن در کنارت را برمی‌گزیدم؛ حتی اگر درندگان گوشت تنم را می‌خوردند. ای پسر مادرم، از دفاع‌کردن از این زنان…

ادامه مطلب

بدان که به تحقیق حکایت شده خواهرانی که تیرهای بلایِ دهر به ایشان رسید و به برادران خود ناله نمودند بسیارند، ولکن شدیدترین ایشان از جهت حزن و بزرگ‌ترین ایشان از حیثیت اندوه چهار است، و ایشان عبور و مرور کردند به سر نعش برادر خودشان درحالی‌که ایشان به خون آلوده افتاده بودند. دو نفر…

ادامه مطلب

در کتاب «شهاب‌الدین» گفته زینب، همشیره‌اش او را درک کرد درحالی‌که شمر ملعون او را نحر می‌کرد، خود را بر روی برادرش انداخت، آن ملعون زینب را به پای نحس خود زد، گفت: «ای شمر، از او دست بردار، مرا به‌عوض او بکش»!

ادامه مطلب

و به روایتی آن است که چون حضرت زینب به قتلگاه آمد، برادر را نشناخت؛ چه نه سری در بدن داشت و نه لباسی در بر و تنش غرقه‌به‌خون بود. حیران و سرگردان بایستاد که ناگاه از حلقوم بریده صدایی برآمد که: «ای زینب، اگر مرا می‌جویی در اینجا بیا»!

ادامه مطلب