همین‌که حضرت علی‌اکبر سلام‌الله‌علیه از زین به زمین افتاد، امام علیه‌السلام خود را به نعش جوانش رساند. چون چشمش به نعش جوان ناکام افتاد و دید آن پیکر آغشته‌به‌خون است، وی را در برکشید و سرش را به روی زانو نهاد و ساعتی به زخم‌های بدن جوانش نظر کرد، مهر پدری به جوش آمد.

ادامه مطلب

علی بن حسین – که مادرش لیلی، دختر ابومرّه بن عروه بن مسعود ثقفی بود – (برای به میدان رفتن) پیش آمد و در آن هنگام هجده سال داشت. هنگامی که حسین او را دید، محاسن سفید خود را به‌سوی آسمان بلند کرد و گفت: «خدایا، بر این گروه شاهد باش؛ جوانی به‌سوی آنان به…

ادامه مطلب

و در روایتی دیگر آمده است که در آن زمان که علی‌اکبر بر تمام لشکر حمله کرد و او را در میان گرفتند، شاهزاده از نظر حسین غایب شد. حسین از عقب وی درآمد تا تفحص احوال وی کند و نعره می‌زد که «يا عليّ يا عليّ»! ناگاه آواز علی‌اکبر برآمد که: «يا أبتاه، أدركني؛…

ادامه مطلب

گفتند: [هنگامی که علی‌اکبر علیه‌السلام به شهادت رسید]، چون امام حسین علیه‌السلام به‌سوی فرزندش آمد، در راه پیوسته نام او را بر زبان می‌آورد، فریاد می‌زد و بسیار می‌گفت: «فرزندم علی! فرزندم علی!» تا اینکه به او رسید. هر دو پای خود را با هم از رکاب بیرون آورد و خود را بر پیکر فرزندش…

ادامه مطلب