متن کتاب

اما عباس علی که علم‌دار حسین بود، چون احوال برادران بر آن منوال مشاهده نمود، سیل خون از دیدۀ محنت‌دیده بگشود. … پس علم برداشته پیش حسین آورد و بالای سر مبارکش بر پای کرد و گفت: «ای برادر، علمداری ما با قیامت افتاد، عنایتی نما و اجازتی فرمای». حسین بگریست و گفت: «ای برادر، نشانۀ لشکر من تو بودی، همین که تو بروی همۀ جمعیت‌ها به تفرقه مبدل گردد»!

عباس گفت: «ای پسر رسول خدای، جان من فدای تو باد! دلم از دنیا به تنگ آمده و آیینۀ سینۀ از غبار آزار اغیار زنگ گرفته، می‌خواهم که داد خویشان از ستمکاران بستانم و به تیغ انتقام بعضی را از مدبّران کوفه و منکران شام بی‌جان گردانم» حسین فرمود که: «چون مراد تو این است، باید که به میدان روی و اول بر این قوم حجت گیری…».

[بعد از موعظۀ لشکر دشمن و بازگشت به سمت خیمه] ناگاه از خیمه فریاد و فغان برآمد و صدای العطش العطش به محیط آسمان رسید. عباس خروش و زاری اهل‌بیت شنیده، بی‌طاقت گشت و مشکی و دو مطهره برگرفته، نیزه در ربود و روی به آب فرات نهاد… .

منبع

روضة الشهدا (انتشارات علمی و فرهنگی)، ص۵۸۳. همین مضمون در: المنتخب طریحی (چاپ اعلمی بیروت)، ص۳۰۵.

برای دیدن توضیحات کتاب اینجا را کلیک کنید. برای دیدن باقی مطالب این کتاب اینجا را کلیک کنید.