روایت می‌کند عامر بن عبدالله التمیمی رضی الله عنه که در عهد رسول صلی الله علیه [و آله] و سلّم در نواحی ما ماری عظیم پیدا شد و در بیابان می‌باشید و بسی اشتران و گوسفندان را هلاک می‌کرد تا کار به‌غایت رسید که هیچ آدمی شب به صحرا نمی‌توانست رفتن.

ادامه مطلب

اما اهل‌بیت که به مدینه درآمدند، از گرد راه به روضۀ مصطفوی رسول‌الله [صلی الله علیه و آله] رفته، به آواز سوزناک از جگر چاک‌چاک نعره برکشیدند که: «وا جدّا، وا محمّدا، وا سیّدا، وا سنداه! یتیمان خاندان توییم، غریبان دودمان توییم، سوزان و گریان از غم فرزندان توییم و محنت‌کشیدگان بادیۀ هجران توییم، مظلومان…

ادامه مطلب

در زهرة الریاض آورده که پنج نوبت در مدینۀ حضرت رسالت [صلی الله علیه و آله] جزع و فزعی افتاده که مردم گمان بردند که قیامت قایم شده:

ادامه مطلب

راوی گوید که اول روز بود که سرها را به دروازه درآوردند، از بسیاری مردم که به نظاره و تماشا آمده بودند، نماز دیگر[=عصر] به کوشک[=قصر] یزید رسیدند. یزید فرموده بود که تا کوشک وی را بیاراسته بودند و پرده‌های زنبوری[۱] درآویخته و تختی از ساج و عاج موصّل گردانیده و به زر و جواهر…

ادامه مطلب

و به اسناد مشایخ مصنّف رحمه الله [کتاب «السنی فی قتل اولاد النبی صلی الله علیه و آله»] آمده است که در آن حالت که اهل‌بیت را به سرای یزید درآوردند، از فرزندان امیرالمؤمنین [حسین] بچگی چهارساله مانده بود دخترنیه و پدر را عظیم دوست داشتی و همیشه [از حال پدرش] بپرسیدی، گفتند که: «به…

ادامه مطلب

راوی گوید از آنچه در راه شد یکی آن بود که چون به حَرّان رسیدند، بر سر تلی خانۀ مردی بود یهودی که او را «یحیی حرّانی» گفتندی، به استقبال آن مردم بیرون آمد و آن سرها را نظاره می‌کرد. ناگاه چشمش بر سر حسین افتاد، دید که لب‌های او می‌جنبد، پیش‌تر رفته گوش فراداشت،…

ادامه مطلب

بعد از چند روز ابن‌زیاد تهیۀ اسباب سفر ایشان کرده، زحر بن قیس و محصن بن ثعلبه و شمر ذی‌الجوشن را با پنج هزار مرد مقرّر کرد تا سرها را با اهل‌بیت به شام برند.

ادامه مطلب

عمر سعد چون به یک فرسخی کوفه رسید، سر حسین را نزد وی آورده بودند، پس آن سر سرور را با سرهای دیگر بر سرنیزه کرده، رو به کوفه نهاد. نسا و جواری حسین در محمل‌ها نشانده می‌بردند.

ادامه مطلب

نورالائمّه آورده که [هنگام شهادت امام حسین علیه‌السلام] در آن ساعت عرش عظیم بلرزید و کرسی وسیع از جای بجنبید، آسمان خود شفق در دامن ریخت، زمین غبار حیرت بر فرق روزگار بیخت، دریاها در جوش و ماهیان در خروش آمدند، مرغان فریاد و فغان در گرفتند. فی‌الحال کبوتری سفید از هوا درآمد و در…

ادامه مطلب

[در روز عاشورا] شاهزاده می‌خواست که حمله کند که ناگاه گردی و غباری پدید آمد چنانچه هیچ‌کس را نمی‌دید. مقارن این حال شخصی مهیب با شکلی عجیب بر مرکبی غریب نشسته که سر و دستش به سر و تن اسب می‌مانست و پایش پای شیر بود، پیش حسین آمده، سلام کرد بدین عبارت: «السلامُ عَلَيكَ…

ادامه مطلب