در کتب بسیاری تاریخ رحلت ایشان را سال ۱۱۷ قمری ذکر کردند، بدون اشاره به روز و ماه آن: انساب الاشراف بلاذری (دارالمعارف)، ج۲، ص۱۹۷؛ تاریخ طبری (بیروت)، ج۷، ص۱۰۷؛ تاریخ خلیفة بن خیاط (دار الکتب العلمیة)، ص۲۲۵؛ در بسیاری دیگر از کتب هم همین سال ذکر شده و بعضی‌هایشان هم محل رحلت را شهر…

ادامه مطلب

[وقتی حرّ نزد امام حسین علیه‌السلام آمد تا توبه کند]، از اسب خود پیاده شد، سپر خود را وارونه کرد، شمشیرش را در غلاف نهاد، دو دست خود را بر سر گذاشت و به‌سوی امام حسین علیه‌السلام آمد… . 

ادامه مطلب

چون جعفر بن ابی‌طالب را در موته دو دستش را بریدند و او را شهید کردند و خبر شهادتش در مدینه به پیغمبر خدا [صلی الله علیه و آله] رسید، با آنکه خودش از وحی الهی خبر داد، اشکش از چشم‌هایش جاری شد و فرمود: «عَلَی مِثْلِ جَعْفَرٍ فَلْيَبْكِ البَاكِيَةُ؛ بر مثل جعفر باید گریه…

ادامه مطلب

پیامبر خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به حضرت فاطمه علیهاالسلام فرمود: «برو برای پسرعمویت (جعفر) گریه کن. فقط شیون نکن (و «واثکلاه» نگو)؛ هر چیز دیگری که (در فضایل او) گفتی، راست گفته‌ای».

ادامه مطلب

از انس روایت شده: پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، پیش از آنکه خبر شهادت زید، جعفر و عبدالله بن رواحه به مردم برسد، خبر را به مردم اعلام کرد و فرمود: «پرچم را زید گرفت و به شهادت رسید. سپس جعفر آن را گرفت و او نیز به شهادت رسید. سپس عبدالله بن رواحه آن را گرفت و…

ادامه مطلب

عبدالله، فرزند جعفر طیّار می‌گوید: به یاد دارم زمانی که رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله بر مادرم وارد شد و خبر شهادت پدرم جعفر را به او داد. به رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله نگاه کردم که دست مبارکش را بر سر من و برادرم می‌کشید و چشمانش اشک می‌ریخت تاحدی‌که اشک‌هایش به محاسنش می‌چکید. سپس فرمود: «خدایا، جعفر…

ادامه مطلب

عبدالملک بن هشام با سند خود روایت کرده که جعفر بن ابی‌طالب علیه‌السلام در جنگ موته، پرچم را با دست راستش گرفت و پیوسته جنگید تا آنکه دست راستش قطع شد. سپس پرچم را با دست چپ گرفت و همچنان جنگید تا دست چپش نیز قطع شد. پس پرچم را با دو بازوی خود در…

ادامه مطلب

از امام باقر علیه‌السلام روایت شده: «در جنگ موته جعفر مجروح (و شهید) شد و پنجاه زخم بر بدن او بود که بیست و پنج زخم آن بر صورتش قرار داشت».

ادامه مطلب

ام‌سلمه علیهاالسلام آخرین نفر از همسران پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله بود که از دنیا رفت. ام‌سلمه آن‌قدر عمر کرد تا به زمان شهادتِ امام حسین علیه‌السلام رسید و (بر اثر حزن) از سخن‌گفتن بازماند، بی‌هوش گردید و دچار اندوه زیادی شد. بعد از آن مدت زیادی زنده نماند و به‌سوی خداوند رحلت کرد.

ادامه مطلب

از صالح بن اَربد نقل شده: رسول خدا صلی‌الله‌علیه‌وآله به امّ‌سلمه فرمودند: «کنارِ در بنشین و هیچ‌کس وارد بر من نشود». امام حسین علیه‌السلام – درحالی‌که کودک بود – آمد، امّ‌سلمه خواست او را بگیرد، اما از او سبقت گرفت (و وارد شد).

ادامه مطلب