و [عمر سعد] چون بترسید که مبادا جمعی از لشکر از حرب فرزند فاطمه اندیشه نمایند و از جدش شرمی کنند، تدبیری کرد و آن احکام جبت و طاغوت که در باب وجوب قتل آن زبدۀ ناسوت، از اشقیای مفتیان و دنیاخواهانِ قاضیان کوفه، مانند شریح قاضی و اشباهش صادر نموده‌اند، با این مضمون که:…

ادامه مطلب

و در بعضی کتب است که چون امام صیحۀ عباس را شنید، بر لشکر حمله کرد و آن‌ها فرار می‌کردند و او می‌فرمود: «إلی أَینَ تَفِرُّونَ وَ قَدْ قَتَلْتُمْ أَخِی وَ کَسَرْتُمْ ظَهْرِی؛ [به کجا فرار می‌کنید با اینکه برادرم را کشتید و پشتم را شکستید]»!

ادامه مطلب

[هنگام شهادت حضرت عباس علیه‌السلام] چون آن مظلوم [امام حسین علیه‌السلام] صدای برادر محروم خود را شنید، به روایتی پیاده روی به میدان گذاشت، و به روایتی بر ذوالجناح سوار شده به‌جانب فرات روان شد، و چون لشکر دیدند که امام می‌آید، دور عباس را احاطه کردند و از شمشیر و نیزه بدنش را پاره‌پاره…

ادامه مطلب

[وقتی اطفال فهمیدند] عباس کشته شده است و دیگر کسی آبی به آن‌ها نخواهد رسانید، پس به یک دفعه صداها به گریه بلند کردند و از خیمه بیرون دویدند و خود را بر روی خاک انداختند و نالۀ العطش‌العطش از دل برکشیدند و گفتند که: «حالیا ما از تشنگی هلاک می‌شویم»!

ادامه مطلب

فَبَینَمَا العَبَاسُ فِی الْحَرْبِ مَعَ الْقَوْمِ، کَمَنَ لَهُ رَجُلٌ یقَالُ لَهُ: «زَوَارَةُ بْنُ مُحَارِبٍ»، فَلَمَّا مَرَّ عَلَیهِ الْعَبَّاسُ طَلَعَ عَلَیهِ فَضَرَبَ یدَهُ الیُمْنَی فَبَرَاهَاه کَبَرْیِ الْقَلَمِ و ذَلِکَ بَعْدَ أَنْ قَتَلَ مِنْهُم أَرْبَعَمِأة و خَمسِین؛ پس در آن حال که آن جناب مشغول حرب بود و چهارصد و پنجاه نفر را کشته بود که ناگاه…

ادامه مطلب

[هنگامی که حضرت عباس علیه‌السلام وارد شریعه شد] و در بعضی کتب است که مرکب عباس چون دید صاحبش آب نخورد، او نیز سر بالا گرفت و از آن آب ننوشید.

ادامه مطلب

[در هنگام وداع حضرت عباس علیه‌السلام و امام علیه‌السلام] و در بعضی روایات است که: «قَبَّلَ مَا بَینَ عَینَیهِ وَ وَدَّعَهُ؛ یعنی در این حال امام پیشانی عباس را بوسه داد و با او وداع کرد»، چه می‌دانست دیگر بر نمی‌گردد!

ادامه مطلب

[زمانی که حضرت عباس علیه‌السلام از امام علیه‌السلام اذان میدان خواستند و امام علیه‌السلام ابا کردند] و به روایتی عرض کرد که: «من از پدر این وصیّت دارم که در چنین روزی جان در قدمت افشانم و دست از یاری‌ات بر ندارم.

ادامه مطلب

و در حیا و ادبش [حضرت عباس علیه‌السلام] همین دلیل کافی است که هرگز برادر را «برادر» خطاب نکرد، بلکه او را «مولی» و «سیّد» می‌خواند. بلی، چون در خاک افتاد، «یا أَخا، أَدْرِکْ أَخَاکَ؛ [ای برادر، بردارت را دریاب]» عرض کرد؛ یعنی اکنون رعایت حق برادری نمودم و به برادربودن، مَر تو را خاطرجمع…

ادامه مطلب

گفته شده که در ایام طفولیتش [حضرت عباس علیه‌السلام] وقتی پدرش علی او را بر دامن نشانید، به او فرمود: «بگو یکی». گفت: «یکی». فرمود: «بگو دو». عرض کرد: «به زبانی که یکی گفتم، چگونه دو بگویم»!

ادامه مطلب