منقول است که: أمّ لیلی در مدینه همیشه در آفتاب می‌نشست و می‌گریست. گفتند: «ای بیچاره، چرا به سایه نمی‌آیی و در آفتاب می‌نشینید»؟ جواب داد: «کسی که جوانش سه روز و سه شب عریان و بی‌کفن در برابر آفتاب ماند، مادر او چگونه در سایه می‌نشیند»!

ادامه مطلب

از قرین محنت و تَعَب، علیاجناب … [یک کلمه ناواضح] زینب منقول است که: وقتی‌که صدای علی‌اکبر [به: «یا أبتاه أدْرِکْنی»] بلند گردید: «ای پدر بزرگوار مرا دریاب»، دیدم که رنگ ارغوانی برادرم به زعفرانی مبدّل گشت، خواست که بر اسب سوار شود، دیدم که زانوهای مبارکش می‌لرزید. عرض کردم: «ای برادرِ با جان برابرم،…

ادامه مطلب

رُوِیَ: أنّه لمّا رأه القومُ کبّروا و سبّحوا فقالوا: «فتبارک الله أحسنُ الخالقین». روایت شده است که چون آن شمس فلک امامت و قمر برج هدایت [حضرت علی‌اکبر علیه‌السلام] از نور جمال با کمال خود عرصۀ میدان را منوّر و از شعشعۀ طلعت با رفعتش مزیّن فرمود، جمیع لشکر صداهای خود را به گفتن سبحان…

ادامه مطلب

در بعضی از کتب تعزیه و مصیبت مذکور است که: جناب علی‌اکبر خَلْقاً و خُلْقاً مَنْطِقاً به رسول خدا شباهت تمام داشت. و إذا رَکِبَ و حَرَّکَ فَرَسَه کان أشبهَ بعلیٍّ علیه‌السلام؛ وقتی‌که جناب علی‌اکبر بر اسب سوار می‌شد، پس آن جناب به شاه ولایت‌مآب امیرالمؤمنین شباهت داشت. و إذا تَکَلَّم و حَرَّک یدَه کان…

ادامه مطلب

در بعضی از کتب تعزیه مسطور است که: در آن وقت [هنگام شهادت حضرت عباس علیه‌السلام] جناب سکینه خواتون با اطفال تشنه و دلِ خون و در دستش جام در راه میدان منتظر عموی عالی‌مقام خود ایستاده بود؛ زیراکه از برای او آب وعده کرده بود و گفته بود: «سکینه، از برای تو آب تحصیل…

ادامه مطلب

در بعضی از کتب مراثی مذکور است که جناب امام حسین سر حضرت عباس را از خاک برداشت و بر زانوی مبارکش نهاد، جناب عباس چشمِ حق‌بینش را گشود، سر خود را در آغوش برادرش دید، سر خود را آهسته برداشت بر زمین گذاشت، جناب امام حسین فرمود: «ای برادرِ با جان برابرم، عباس، چرا…

ادامه مطلب

به روایت معدن البکاء جناب امام حسین [در بالای سر حضرت عباس علیهماالسلام] فرمود: «… و اللهِ تلک مصیبةٌ ما أنساها حتّی إذا أُدْرِجْتُ فِی أکفانی؛ [به خدا سوگند، این مصیبتی است که آن را فراموش نمی‌کنم، تا زمانی که در کفنم پیچیده شوم]».

ادامه مطلب

به روایت مجالس الشهادة [بعد از ضربت‌خوردن حضرت عباس علیه‌السلام] آن حضرت [امام حسین علیه‌السلام] که بر ایشان حمله می‌کرد، در اثنای راه دست‌های برادرش را در میان خاک‌وخون مشاهده نمود، آنگاه «و أخَذَ یمینَه و شِمالَه و جَعَلَ یَشُمُّهُما و یَبْکِی؛ پس آن جناب دست راست و چپ برادرش را برداشت، می‌بویید و می‌گریست».…

ادامه مطلب