در وادی‌السلام مکانی به اسم مقام امام‌زمان علیه‌السلام وجود دارد که عده‌ای از علما، مثل مرحوم سید بحرالعلوم، آیت‌الله بهجت و… صحت انتساب این مکان به امام‌زمان علیه‌السلام را پذیرفتند. مکان فعلی این مقام (در سال ۱۴۰۵ شمسی) بسیار کوچک است و یک اتاق مقام امام‌زمان علیه‌السلام و اتاق دیگر مقام امام صادق علیه‌السلام است.…

ادامه مطلب

در کتاب تحفة الحسینیة از امام زین‌العابدین علیه‌السلام حدیثی روایت کرده که دل شیعه را کباب و دیدۀ ایشان را پرآب می‌نماید. و حدیث این است که آن جناب به اصحاب خود فرمود: «یا اصحابی، لا أنسَی مُصابی و أحزانَ عترةِ الرسول صلی الله علیه و آله حینَ أحْرَقُوا خیامَنا و مَضاریبَنا و نَهَبوا أموالَنا…

ادامه مطلب

به روایت وسیلة النجاة ملائکه در دو وقت به خروش و جوش درآمدند و جزع‌وفزع می‌نمودند: اول: دروقتی‌که خلیل‌الرحمن را به منجنیق گذاشتند، خواستند به آتش اندازند. دوم: همین‌وقتی‌که خلیلِ صحرای کربلا لب‌تشنه یکه‌وتنها با تن مجروح مشغول جهاد اشقیای پرجفا بودند. در این وقت ملائکۀ آسمان‌ها به گریه درآمدند، انگشتان به دندان می‌گزیدند و…

ادامه مطلب

رُوِیَ عن زید بن صوحان قال: دخلتُ عَلَی عَلِیّ بن الحسین علیهما السلام بعد مُضیّ ثلاث سنین مِن أَسْرِه؛ یعنی روایت شده از زید – یا نجد – بن صوحان که گفت: داخل شدم بر امام زین‌العابدین علیه‌السلام بعد از گذشت سه سال از اسیرشدن آن حضرت.

ادامه مطلب

منقول است که شخصی به خدمت معصوم عرض کرد که: «بسیار است بی‌سبب مهموم و اندوهگین می‌شوم، این از چه سبب است»؟ آن جناب فرمود: «از آن است هر وقتی همّی و غمّی بر دل امام‌زمان داخل می‌گردد، پس نه تنها انسان است، بلکه مجموع مخلوقات، جمادات و نباتات و حیوانات و جمیع ذرّات کاینات…

ادامه مطلب

در حدیث وارد شده است که یک روزی جناب امام زین‌العابدین علیه‌السلام بعد از شهادت پدر بزرگوارش، در کوچه‌های مدینه گذارش افتاد. ناگاه چشم آن حضرت به قصابی افتاد که دست و پای گوسفندی را بسته بود و اراده داشت که آن گوسفند را ذبح کند. آن جناب به آواز ضعیف فریاد برآورد که: «ای…

ادامه مطلب

روایت شده است که امام سجاد علیه‌السلام [بعد از واقعۀ کربلا] از مردم کناره گرفت و مدتی در بیابان اقامت گزید و گاهی برای زیارت جدش امیرالمؤمنین و پدرش علیهم‌السلام سفر می‌کرد.

ادامه مطلب

راوی گوید که با حضرت حسین از مردان یک امام زین‌العابدین ماند و بس. او نیز بیمار بود، چون پدر را تنها دید، از خیمه بیرون دوید و نیزه‌ای برداشت، امّا از غایت ضعف پای در پی می‌کشید و از رنجوری، بدن مبارکش می‌لرزید. با چنین حالی روی به میدان نهاد و چون چشم حسین…

ادامه مطلب

و مرویست که سیّد سجاد چهل سال در این مصیبت گریست و این‌قدر گریه کرد که ترسیدند که چشم مبارکش نابینا شود، و هروقت ظرف آبی به دستش می‌دادند، این‌قدر می‌گریست که پر از خون می‌شد – یعنی چشمش مجروح شده بود – و می‌فرمود: «لَا هَنَّانِی الأکْلُ وَ الشُّرْبُ، یَا أَبِی لَیتَنِی لَمْ أَرَ…

ادامه مطلب

و مرویست که اهل مدینه تا پانزده روز مشغول به عزاداری بودند و صدای شیون و ناله از خانه‌ها بلند بود، و اما بنی‌هاشم پس از عزا بیرون نیامدند تا آنگاه که مختار، سر ابن زیاد را برای سیّد سجاد فرستاد.

ادامه مطلب