از سُدّی حکایت شده است که گفت: در شبی مردی بر من مهمان شد، و من کسی بودم که همنشین را دوست می‌داشتم؛ پس به او خوشامد گفتم، او را نزدیک خود نشاندم، گرامی‌اش داشتم و نشستیم تا با هم شب‌نشینی و گفتگو کنیم. ناگهان او شروع به سخن‌گفتن کرد، مانند سیلابی که به‌سوی زمین…

ادامه مطلب

منقول است که شمر – علیه اللعنه و العذاب – بعضی از زینت‌آلاتی که اهل حرم آن حضرت داشتند و مبلغی از طلا و نقره که با ایشان مانده بود تصرف نموده، چون به کوفه رسید زرگری را طلبید که به جهت زنان خود چیزها بسازد. از آن‌ها هرچه را به آتش برد، چون نگاه…

ادامه مطلب

از سعید بن مسیب روایت شده است که گفت: هنگامی که امام حسین علیه‌السلام به شهادت رسیدند و مردم در سال آینده به حج آمدند، بر آقایم امام سجاد علیه‌السلام وارد شدم و به ایشان عرض کردم: «ای مولای من، حج نزدیک شده است؛ مرا به چه چیزی فرمان می‌دهید»؟ ایشان فرمودند: «بر همان نیت…

ادامه مطلب

(پس از شهادت امام حسین علیه‌السلام) دشمنان (به خیمه‌ها) روی آوردند تا اینکه خیمه را محاصره کردند و شمر بن ذی‌الجوشن نیز همراه آنان بود و گفت: «داخل شوید و لباس‌هایشان را غارت کنید». آن گروه وارد شدند و هر آنچه در خیمه بود را بردند، تا جایی که به گوشواره‌ای که در گوش ام‌کلثوم،…

ادامه مطلب

هلال بن معاویه روایت کرده و گفته است: مردی را دیدم که سر امام حسین علیه‌السلام را در توبرۀ اسبش حمل می‌کرد. گوش‌هایم شنید و قلبم به یاد سپرد که آن سر می‌فرمود: «میان سر و پیکرم جدایی انداختی، خداوند میان گوشت و استخوانت جدایی اندازد و تو را عبرت و مایۀ مجازات جهانیان گرداند»!…

ادامه مطلب

ایام ایالت مختار سهیل بن عریف خزاعی را به نزد آن امیر وفادار آوردند، فرمود: «یا سهیل، تو آن نیستی که سیخ بر شتران می‌زدی تا رم کنند و اهل‌بیت را از روی شتران بیندازد»؟ سهیل انکار کرد. امیر فرمود: «اگر صد مصحف بسوزانی که من باور نمی‌کنم»! پس فرمود تا انگشتان چهار دست و…

ادامه مطلب

در کتاب کنز المصائب مسطور است که: سه فرد در کربلا با یکدیگر نزاع کردند و هر یک می‌گفت که قاتل حسین علیه‌السلام من هستم: یکی شمر ولدالزنا، و دیگر سنان بن انس ملعون، و دیگر خولیِ لعین بود. عمرسعدِ بی‌دین ایشان را صلح داد و قرار داد که اسم قاتلیت برای شمر باشد و…

ادامه مطلب

[پس از شهادت سیدالشهدا علیه‌السلام] اسب امام حسین علیه‌السلام رو (به خیمه‌ها) آورد، درحالی‌که از جلوی دشمنان می‌دوید تا گرفته نشود. پس پیشانی خود را به خون امام حسین علیه‌السلام آغشته کرد و شیهه‌کشان و دوان‌دوان به‌سوی خیمه زنان رفت و سرش را نزد خیمه بر زمین می‌کوفت. هنگامی که خواهران امام حسین علیه‌السلام، دختران…

ادامه مطلب

آنگاه امام، دشمن را به مبارزه خواند و هرکه را با او جنگید، کشت. آنان میان او و خیمه‌اش حایل شدند و او فریاد زد: «وای بر شما ای پیروان خاندان ابوسفیان! اگر دین ندارید و از روز قیامت نمی‌هراسید، در دنیای خود آزاده باشید و اگر راست می‌گویید که عرب هستید، به نیاکان خود…

ادامه مطلب